Newsletter
Informacje o promocjach, ciekawych wydarzeniach związanych z kulturą Francji i frankofonii. Wystarczy wpisac swój adres e-mail powyżej!

PETIT VOILA - Francuski dla firm
VOILA dla firm

Voilà - Jesteśmy dla Was

AKTUALNOŚCI

„Za jakie grzechy, dobry Boże?”
Od 14.11.2014 na ekranach kin można obejrzeć zabawną komedię „Za...
„Sprawa dla dwojga”
Od 19 września 2014 zapraszamy do kin na bardzo zabawną francuską...
BOOKCROSSING, 24-25 maja 2014, Stadion Narodowy w Warszawie
W sobotę 24 maja ukrytych będzie 80 książek na Warszawskich Targach...

Pałac i Park w Wersalu

W 1979 roku został wpisany przez UNESCO na listę światowego Dziedzictwa Kultury.

Jako pierwszy, król Henryk IV zainteresował się Wersalem ze względu na jego błotniste tereny i  lasy zapełnione zwierzyną. Myśliwską pasję podzielał jego syn ? Ludwik XIII, który tutaj często przyjeżdżał, a w 1623 roku rozkazał zbudować na szczycie- dominującego nad osadą wzgórza- pałacyk myśliwski z cegieł i kamienia.

Kilka lat później powiększanie i upiększanie prac odbywało się pod kierownictwem Philibert Le Roy. W 1634 skromny pałacyk myśliwski został zastąpiony zamkiem z cegieł, kamieni i łupek. Powstałe wtedy budowle weszły w skład Cour de Marbre (Dziedziniec Marmurowy).

Ludwik XIV (zwany Królem Słońcem), syn Ludwika XIII, został koronowany w wieku 5 lat, po śmierci ojca. Do czasu pełnoletności monarchy, rządy sprawowała jego matka- Anna Austriaczka i Włoch- kardynał Jules Mazzarini. Za ich rządów warunki życia zwykłych poddanych pogarszały się: panował głód i bieda. Dlatego też lud paryski wyszedł na ulice i wtargnął nawet na pokoje młodego władcy. Pamiętając te wydarzenia i ucieczkę z Paryża, Ludwik XIV bał się mieszkać w stolicy. Po śmierci Mazzariniego, król (w wieku 23 lat) otrzymał faktyczną władzę monarchy i wtedy też zdecydował się odnowić zamek wersalski. Prace potoczyły się kolejno pod kierownictwem architektów: Louis Le Vau, Jules Hardouin-Mansart i André Le Nôtre. W ciągu dwóch pierwszych lat upiększono pokoje, odbudowano budynki i powiększono park. Wnętrze zamku zostało ozdobione. Pokoje dla króla znajdowały się w części północnej, a dla królowej w południowej. Haurdouin-Mansart wybudował pierwszą Orangerię. André Le Nôtre zaprojektował wspaniały ogród z Menażerią i Grotą Tethys.

Król planował stworzyć pałac wspaniały i potężny, który byłby dowodem jego nieograniczonej wielkości. Dlatego też zdecydował w 1664roku przekształcić swoją wiejską siedzibę w rezydencję królewską. W 1668 roku zostały wdrażane nowe udoskonalone plany Le Vau rozbudowy zamku. Najpierw powstały dwa skrzydła i pawilony, które utworzyły wydłużony dziedziniec z białymi fasadami kontrastującymi z zamkiem. Taras osłaniający Główne Aparatamenty, był inspirowany barokowymi pałacykami włoskimi.

Dwa lata później, król kupił wioskę Trianon i połączył z posiadłością Wersalu. Tam, w miejscu wcześniejszego pawilonu zwanego Trianon de Porcelaine (wzniesionego w 1670 przez Le Vau), J. Hardouin-Mansarta zbudował Grand Trianon ?maison ? aller faire des collations? ? dom schadzek z nałożnicą króla- Madame de Montespan. Budynek stojący na uboczu niszczał, kiedy Madame de Montespan popadła w niełaskę.

Na równi z potężnym pałacem wersalskim, ogromne wrażenie wywołują same ogrody pałacowe. Zostały zaplanowane przez Le Nôtre w latach 1661- 1668. Wykonanie było tak doskonałe, że taki typ ogrodu zaczęto uważać za model ogrodu francuskiego. Ogrody składały się z wielkich nasypów, doprowadzeń wody i licznych upiększeń. Le Nôtre pracował z włoskimi architektami nad instalacjami wodnymi. Efektem czego powstał Grand Canal (Wielki Kanał), przy budowie którego wzorowano się na weneckim Canale Grande. Kanał ma ponad 60 metrów szerokości i 2 kilometry długości. Regularnie i symetrycznie rozmieszczone alejki spacerowe, ozdobnie strzyżone kwietniki i klomby, kanały, fontanny, stawy i posągi układają się w perfekcyjną całość. Stworzono też nową Oranżerię, gdzie zimą były przechowywane około trzy tysięcy drzew cytrusowych i egzotycznych roślin. Le Nôtre udało się odnowić ogród, w którym linie zostały uproszczone, a plan ogólny: prostokątny i symetryczny skierowany do centrum pokoju króla.

Od 1678 roku Wersal faktycznie pełnił funkcję stolicy kraju.

Po zwycięstwie w wojnie z Holandią, wszczęto nowe prace nad upiększaniem i rozszerzaniem Wersalu. Temat słońca został wyparty tematyką wojny i pokoju. Wzniesiono pomniki- alegorie Pokoju i Obfitości, a rzeźbiarze w swoich dziełach wysławiali królewskie zwycięstwa.

Król doglądał prac osobiście, a podczas jego pobytu na froncie, zobowiązał Jean-Baptiste Colbert do pilnowania prac. W 1979 Hardouin-Mansart przejął kierownictwo nad pracami. Pięciokrotnie powiększył przestrzeń budynków dla rodziny królewskiej. Fasada ogrodowa została przerobiona (powstała najdłuższa fasada ogrodowa w Europie- 570 metrów), a jej taras zamknięty Galerie des Glaces (Sala Luster/ Sala Lustrzana). O wymiarach 75 metrów długości, 10 metrów szerokości i 13 metrów długości, jest to najbardziej reprezentatywne pomieszczenie rezydencji. Ozdobiono je 17 lustrami, które są ustawione naprzeciw okien wychodzących na ogród. Daje to wrażenie niezwykłej jasności i zieloności sali (ogrody odbijają się w lustrach). Za czasów Ludwika XIV to tu odbywały się słynne dworskie bale i najważniejsze uroczystości państwowe. Tutaj też podpisano traktat wersalski po I wojnie światowej.

Gabinety króla i królowej zostały zastąpione przez Salony Wojny i Pokoju. Do środkowej, wysuniętej części pałacu (dzieło Le Vau`a), dodano dwa cofnięte skrzydła: południowe i północne, a także Cour des Ministres (Dziedziniec Ministrów) z konnym posągiem Ludwika XIV. Prace nad zmianami wnętrza zakończyły się pod przewodnictwem Charles Le Brun. Dekoracje Grands Appartements wykończono w 1681, a w Galerie des Glaces w 1684.

Dwupoziomowa barokowa kaplica królewska zakończona przez Roberta de Cotte w 1710 roku, była ostatnim wzniesionym budynkiem Ludwika XIV. Kaplica uważana jest za jedną z najpiękniejszych budowli barokowych we Francji. Kolumny korynckie z białego marmuru, ścienne malowidła i złocenia podnoszą atmosferę tego miejsca.

Król zmarł, a dwór przeniósł się z Wersalu do Tuileries. Jednak w 1722 Ludwik XV tutaj powrócił. Przekształcił nieznacznie apartamenty, pragnął również zmienić fasadę zamku od strony miasta. Brak środków pieniężnych uniemożliwił mu dokonanie wielkich zmian. Ostatecznie wybudował Operę Królewską, nową menażerię w Trianon, pawilon, i Pawilon Francuski, a także Petit Trianon z ogrodem botanicznym.

Pałacyk Petit Trianon, podobnie jak Grand Trianon, pełnił funkcję ?sekretnych spotkań? króla ze swoją oblubienicą. Pierwotnie był on przeznaczony do spotkań z Madame de Pompadour. Zmarła ona jednak przed ukończeniem prac, a pałacyk został podarowany kolejnej kochance króla- Madame du Barry. W 1774 roku Ludwik XVI przekazał go swej żonie- Marii Antoninie, która wyposażyła park i osadę według własnych upodobań (i ówczesnej mody). Zleciła zbudować Hameau de la Reine: Świątynię Miłości i sztuczną wioskę z młynem i mleczarnią, gdzie chadzała przebrana za wiejską szlachciankę. Jest tu widoczny nurt powrotu do natury, inspirowany przez J.J. Rousseau.

Rodzina królewska i dwór , pod naciskiem rewolucjonistów, 6 października 1789 opuściła Wersal na zawsze.

Po upadku monarchii 10 VIII 1792, kompleks pałacowy został zaniedbany. Louis-Philippe w celu ocalenia zamku, przekształcił go w muzeum poświęcone ?chwale Francji?. Obecnie cały ten teren obejmuje zespół muzealny, udostępniany turystom. Do dzisiaj jednak w zamku wersalskim odbywają się oficjalne przyjęcia państwowe, organizowane przez prezydenta Francji.