Mont Saint-Michel i jego zatoka

Mont Saint-Michel wraz z otaczającą zatoką w 1979 roku został wpisany przez UNESCO na listę światowego Dziedzictwa Kultury.

Mont Saint- Michel (Wzgórze Świętego Michała)- to opactwo i przylegające do niego miasteczko w południowo-zachodniej części Normandii, na skalistej wyspie, połączone ze stałym lądem wąską groblą o długości 1,8 km.

Początkowo wyspa ta była częścią lądu. W czasach rzymskich nazywano ja Mont Tombe (Wzgórze Mogiła) i jak sama nazwa wskazuje, służyła ona za miejsce pochówków. Według legendy został tu pochowany w złotej trumnie i złotych butach sam Juliusz Cezar.

W V wieku teren zaczął się zapadać, a po 100 latach przekształcił się w wyspę, całkowicie odciętą w czasie przypływu od lądu.

Właściwa historia Mont Saint-Michel zaczęła się jednak na początku VIII wieku ( w 708 roku), kiedy to Aubert, biskup Avranches (miejscowość i gmina we Francji) po trzykrotnym mu objawieniu św. Michała Archanioła, wzniósł na wzgórzu kaplicę ku czci św. Michała (kaplica była wzorowana na tej w Monte Gargano we Włoszech ). W tym też roku nazwę wzgórza zmieniono na Mont Saint-Michel i pierwsi pielgrzymi odwiedzili to miejsce. W X wieku na wzgórze przybyli benedyktyni z opactwa normandzkiego z Saint Wandrille i na jego szczycie utworzyli swoje opactwo dla 50 mnichów. W XI wieku mnisi zaczęli spisywać pierwsze księgi o cudach i objawieniach, a coraz liczniejsze pielgrzymki pojawiały się na wzgórzu (wśród nich również Wilhelm I Zdobywca). W tym też czasie Mont Saint- Michel zastał niekwestionowanym ośrodkiem intelektualnym. A do dzisiaj opactwo nazywane jest ?cité des livres? (miasto książek), dzięki manuscryptom pochodzącym ze ?scriptorium?. Część z nich można obecnie zobaczyć w Bibliotece Ratusza Avranches. Pierwotna kaplica biskupa Auberta zastała całkowicie pochłonięta i zdominowana przez rozbudowę kościoła (église abbatiale ?kościół opacki) i klasztoru. Do dziś jednak możemy podziwiać pre-romańskie masywne, mroczne sklepienia, grube ściany z okrągłymi łukami i wąskimi oknami. W XI wieku powstały trzy krypty wokół kościoła, co umożliwiło zagospodarowanie i znaczne rozszerzenie powierzchni świątyni. W tym samym czasie wybudowano trzy piętra budynków klasztornych.

Od XIII wieku wraz z wpływami stylu gotyckiego, kolejne budowle zaczęły przybierać formy bardziej subtelne i strzeliste. Wtedy też powstał drugi kościół-klasztor, nazywany Merveille (Cud), jako swoiste zadośćuczynienie króla Francji Filipa II Augusta za spalenie części kościoła przy próbie odebrania wyspy książętom Normandii. W XV wieku został zrekonstruowany chór, w gotyckim stylu flamboyant. W XVIII wieku po wielkim pożarze dodano nową zabudowę w stylu neoklasycznym, a następnie widoczną z daleka wieżę z iglicą (poł.XIX w.).

Tak więc na przestrzeni wieków opactwo Mont Saint- Michel rozbudowywało się przekształcając w niezdobytą twierdzę. Podczas wojny stuletniej, mimo intensywnych ataków, nie udało się jej opanować Anglikom, ani też protestantom w okresie wojen religijnych.

Klasztor przetrwał do czasów rewolucji francuskiej, kiedy to został rozwiązany, a mnisi wypędzeni. Od 1793 roku do 1863 przekształcono go na więzienie, a wyspę paradoksalnie nazwano Ile de la Liberté (Wyspa Wolności ). Następnie wyspa przeszła na własność państwa (uznana jako pomnik narodowy), a dopiero w 1969 roku wrócili na nią mnisi.

Mont Saint-Michel wraz z otaczającą zatoką w 1979 roku został wpisany przez UNESCO na listę światowego Dziedzictwa Kultury.

Położenie wzgórza jest tematem ciagłych sporów pomiędzy Normandią a Bretanią. W IX wieku granica pomiędzy tymi ziemiami została ustanowiona na rzece Couesnon, która wpływa do zatoki po lewej stronie wyspy. Stąd wyspa należy do Normandii. Gdyby rzeka zmieniła swoje koryto, według Bretończyków Mont Saint-Michel należałby do nich.

Do Mont Saint-Michel prowadzi wąska droga- grobla, długości 1, 8 km.

Co kilka godzin odpływ oddala się od klasztoru i odsłania piaszczyste dno morza (wtedy grobla jest przejezdna), by następnie podczas przypływu zalać gwałtownie otaczające klasztor morskie tereny. Są tu jedne z najwyższych pływów na świecie:różnica między przypływem i odpływem wynosi nawet 15 metrów! Według historii to właśnie one wielokrotnie uratowały klasztor przed zdobyciem: najeźdźcy zostawali uwięzieni w grząskim piasku morskiego dna, a następnie zalewani podczas przypływu. Obecnie nie jest tak niebezpiecznie, trzeba jednak uważać, gdzie zostawiamy samochód i uważnie czytać informacje (są dobrze widoczne na każdym parkingu), kiedy poziom wody znowu się podniesie.

Samo wzgórze jest widoczne z daleka. Naszym oczom ukazują się przepiękne zabudowania: na szczycie kościół i budynki klasztorne, poniżej zabytkowe domy, a całość otoczona murami obronnymi pochodzącymi z XIII i XIVwieku. Do kompleksu wchodzimy przez Porte du Roy (Brama Królewska). Następnie na sam szczyt wzgórza prowadzi nas jedyna tam uliczka: Grand Rue (Główna Ulica). Na górze warto rozpocząć zwiedzanie od wielkiego tarasu przed kościołem, skąd możemy podziwiać wspaniały widok na zatokę. Następnie obowiązkowo trzeba zobaczyć église abbatiale (msze odbywają się codziennie o godz.12.15), część klasztorną- Merveille, tam między innymi goryckie krużganki z świetlistymi arkadami i płaskorzeźbami, refektarz, salę rycerską. Warto też zatrzymać się przy olbrzymim dziewiętnastowiecznym wyciągu napędzanym siłą mięśni więźniów, a służącym do odbierania produktów z zewnątrz.

Całość wywołuje ogromne wrażenie. Nieprzypadkowo biskupowi ukazał się św.Michał Archanioł właśnie tu- na szczycie wzgórza. Należy pamiętać o roli jaką się jemu przypisuje. To najważniejsza osoba po Panu Bogu, jako wykonawca planów Bożych odnośnie ziemi i rodzaju ludzkości. Św. Michał jest księciem aniołów, który ma klucze do nieba. Jest aniołem sądu i Bożych kar, oddziela dusze wybrańców od potępionych, a nastepnie je przeprowadza i chroni do samych Bram Niebieskich. Stąd też miejsca jemu poświęcone znajdują się często na szczycie - blisko nieba. Wśród nich wymieńmy chociażby: Monte Gargano we Włoszech, Saint-Michel-de-l?Aiguilhe w Puy, czy Saint-Michel-de-Cuxa w Pirenejach i oczywiście najsłynniejszy Mont Saint-Michel.

Po zwiedzeniu części religijno-zabytkowej możemy kupić pamiątkę w jednym ze sklepików znajdujących się poniżej klasztoru, a także zatrzymać się w resturacji, żeby na tarasie, popijąc kawę i jedząc pyszne cr?pes (naleśniki), komplementować cudowną historię Mont Saint-Michel i przepiękne widoki na zatokę.