Pont du Gard
Wpisany na listę Światowego dziedzictwa UNESCO w 1985 roku.
Most du Gard stanowi jeden ze znakomitszych wytworów sztuki akweduktów i arcydzieło architektury starożytnej. Wysoki na 49m z wznoszącymi się na olbrzymich kolumnach łukami, został wpisany na listę obiektów światowego dziedzictwa UNESCO z uwagi na unikalny charakter. Zaprojektowany i wybudowany na początku Cesarstwa Rzymskiego przez ówczesnych inżynierów zachwyca nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi. Most przypomina o obecności Rzymian w Galii i współpracy Gallów i Rzymian w rozwiązaniu problemów wodociągów.
Przez długi czas sądzono, to Agrippa, znany z wielu prac na rzecz akweduktów, przedsięwziął konstrukcję mostu. Odkrycia archeologiczne dowiodły, że akwedukt został stworzony w pierwszych kilkudziesięciu latach I wieku. Każdego dnia przez bez mała 150 lat w akwedukcie przepływało od 30000 do 40000 m wody
Most imponuje rozmiarem. Jego odcinek zwany Pont du Gard to trzypiętrowa arkada o wysokości 49, 0 m i 27, 0 m szerokości. Poszczególne arkady zbudowane zostały z różnej liczby łuków. Dwa najwyżej położone łuki mają po 15, 50 i 24, 50 metrów, trzeci z nich, najmniejszy znajduje się pod nimi. Wielkość akweduktu nie wynika z wizji artystycznej, ale została uwarunkowana czynnikami typograficznymi i hydrograficznymi. Rzeka Gard nad którą został wybudowany most jest dosyć kapryśna. Czasami płynie spokojnie, to znów staje się wartka i niebezpieczna. By nie blokować swobodnego przepływu wody rzymscy inżynierowie poszerzyli światło nad najniższym z łuków. Taką samą technikę zastosowali w przypadku drugiego wyższego łuku, a to w celu przeciwdziałania tworzącym się przeciągom. Most został wzniesiony z ogromnych bloków wapiennych o żółtawym zabarwieniu bez użycia zaprawy. Kamienny materiał pochodził z pobliskiego kamieniołomu znajdującego się w dolinie Gordon na terenie Vers. Niektóre z bloków to około 6 tonowe bryły.
Na trzecim łuku drugiego poziomu patrząc od lewej strony, Rzymianie wyrzeźbili fallusa, symbol płodności. Rzeźba miała chronić akwedukt przez klątwami i zapewnić mu trwałość. Z symbolem fallusa jest związana pewna legenda opowiadana przez Frederica Mistral. Budowa mostu wymagała wprost nadludzkiego wysiłku, dlatego też diabeł obiecał pomoc robotnikom w dokończeniu przedsięwzięcia w zamian za duszę pierwszej osoby, która przejdzie przez most. Po zakończeniu prac robotnicy wpuścili na most zająca. Niezadowolony diabeł przycisnął zwierzę z taką siłą do muru akweduktu, że na murze widnieje wyraźny ślad sylwetki zwierzęcia.
Most stał się integralną częścią pejzażu Prowansji. Jest świadectwem obecności Rzymian na tych terenach, ale również czasu świetności Nimes jako miasta.