Kanał Południowy

Kanał Południowy

Nowatorska myśl architektoniczna na długości 2000 kilometrów znalazła swoją realizację pod postacią Kanału Południowego, w 1996 roku wpisanego na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO

Zdjęcie pochodzi z AFP turystyka interia

2 000 kilometrowy Kanał Południowy zwany również kanałem Dwóch Mórz morza Śródziemnego i Atlantyckiego łączy Garonne (niedaleko Tuluzy) ze śródziemnomorskim portem Sete. Od 7 grudnia 1996 roku patronat nad nim sprawuje UNESCO. Ten niezwykły obiekt, początkowo nazywany kanałem królewskim w Langwedocji został przemianowany podczas Rewolucji Francuskiej (1789) na Kanałem Południowym.

Bodźcem do przekopania kanału okazała się konieczność stworzenia infrastruktury potrzebnej do handlu zbożem. Budowa kanału, którego autorem był Francuz Pierre-Paul Riquet przypadła na lata 1666 i 1681, to jest na okres panowania Ludwika XIV. Największym wyzwaniem francuskiego architekta z powodzeniem zrealizowanym okazało się poprowadzenie kanału od najwyższego punktu w Górach Czarnych aż do równie wysokiego punktu niedaleko miasta Naurouze.

Zanim powstał ostateczny projekt kanału autorstwa Riquet, wielu architektów próbowało przeforsować własne pomysły. Chociaż liczni władcy marzyli o przekopaniu kanału między Morzami Atlantyckim a Śródziemnym udało się to dopiero za panowania Ludwika XIV. Konstrukcja kanału okazała się bowiem trudnym zadaniem zarówno politycznym jak i ekonomicznym. Kanał miał pozwolić statkom na omijanie półwyspu Iberyjski i unikanie konfrontacji z piratami. Proponowane projekty kanałów wydawały się zbyt trudne i skomplikowane do budowy. Dopiero propozycję Riquet uznano za najlepszą. Chociaż Pierre-Paul Riquet nie miał żadnego przygotowania technicznego udało mu się zrealizować projekt dzięki swej niezwykłej intuicji, ale również pomocy techników , między innymi Hector Boutheroue i Francois Andreossy.

Budowa kanału miała również bardzo duże znaczenie polityczne i ekonomiczne. Colbert, gdy stał się królewskim ministrem zauważył, że krół nie ma żadnego wpływu ani na handel wewętrzny ani międzynarodowy Francji. Na takiej sytuacji najbardziej zyskiwali Holendrzy. W konsekwencji, w 1660 roku ceny zbóż i produkcja wina znacznie spadły. Kryzys ten doprowadził do spadku wartości ziemi i gospodarstw w Langwedocji. Do tak poważnej sytuacji przyczyniły się konflikty religijne w okresie Frondy. Nadzieję na wyjście z kryzysu Colbert dostrzegł w propozycji budowy Kanału Południowego. Przekopanie kanału między morzem Śródziemnym a Atlantykiem pozwoliłoby na ominięcie Gibraltaru kontrolowanego przez Hiszpanów, co w konsekwencji doprowadziłoby Hiszpanów do znacznego zmniejszenia dochodów z handlu. Kanał w Langwedocji oznaczał wykorzystanie naturalnych zasobów regionu bogatego w zboże, wino, jedwab i sól i zaopatrywanie w nie dużej części Francji. Dla Colbert?a, królewskiego ministra powstanie kanału oznaczało wzmocnieniem władzy Króla.

Dawniej Kanał Południowy uważany był jedynie za środek ułatwiający handel, dziś ma on wartość archtektoniczną i historyczną. Nadal jest otwarty dla ruchu wodnego. Dzięki wpisaniu kanału na listę światowego dziedzictwa zabytków Unesco, kanał stał się chętnie odwiedzanym miejscem przez turystów.