Algieria

ALGIERIA KAWAŁEK EUROPY W EGZOTYCZNEJ OPRAWIE

Algieria to drugi co do wielkości kraj na kontynencie afrykańskim zaraz po Sudanie. W południowej jego części znajduje się wielki obszar pustynny Sahara. Algieria może się pochwalić niejednorodnym ukształtowaniem. Obok równin znajduje się tu rozległe pasmo górskie Tell z najwyższym szczytem wznoszącym się na 2308 metrów. Położenie Algierii wpływa również na jej klimat. Z uwagi na góry i sąsiedztwo morza śródziemnego na północy kraju panuje klimat śródziemnomorski, na południu tam gdzie Sahara klimat jest wietrzny, bardzo suchy i gorący z różnicami temperatur sięgającymi 35 stopni (40 stopni w dzień i 5 stopni w nocy).

NAJAZD CZARNYCH STÓP

Od wieków terytorium Algierii było zamieszkiwane przez ludność berberyjską, na którą mieli olbrzymi wpływ zajmujący te tereny Rzymianie i Fenicjanie.

W XVI wieku Algieria stała się własnością Porty Otomańskiej (Tureckiej). W owym czasie u jej wybrzeży stacjonowały statki korsarzy dzięki czemu Algieria stała się niezwykle bogatym krajem.

W 1830 roku Algierię zajęli Francuzi i uznali za swoją kolonię. W 1848 roku Algieria została włączona do Francji i pozostała jej częścią do 1962 roku (zaraz po wojnie Algierskiej o niepodległość). Francuzi przybyli i osiedli w Algierii zostali nazwani ? Pieds Noirs? (Czarne stopy). Właśnie wśród nich znalezli się rodzice francuskiego pisarza Albert Camus.

Podzieloną na departamenty Algierią zarządzał gubernator generalny, mianowany przez Paryż. W 1900 roku Algieria, która otrzymała osobny budżet lecz ograniczone swobody, dyskryminowała ludność autochtoniczną poprzez zakaz przyznawania obywatelstwa francuskiego i wyjazdów do Francji.

W czasie I wojny Światowej powstały pierwsze partie narodowe. Do wyzwolenia spod okupacji francuskiej doszło w 1962 roku. W 1965 roku prezydent Hari Bumedien znacjonalizował przemysł, złoża ropy naftowej i gazu. W 1988 roku po licznych protestach ludności spowodowanej kryzysem gospodarczym, Algieria zrezygnowała z gospodarki socjalistycznej na rzecz gospodarki wolnorynkowej.

W 1991 roku protesty społeczne przerodziły się w regularną wojnę domową między zwolennikami partii rządzącej FLN i muzułmańskim Frontem Ocalenia. Ta wojna trwająca do 2002 roku pochłonęła 100 tysięcy ofiar. Proces odbudowy kraju rozpoczął się wraz wyborem prezydenta Abdelaziz Bouteflika.

OBRAZONY OBSERWATOR CZY SPRYTNY STRATEG

Algieria nigdy nie poprosiła o przyjęcie jej do Międzynarodowej Organizacji krajów francuskojęzycznych. Do dzisiaj zachowuje jedynie statut obserwatora. Mimo ocieplenia relacji między Francja a Algieria, Algieria wstrzymuje się od członkowstwa. Przyczyn może być wiele. Wnikliwi znawcy społeczeństwa algierskiego winią Francję za mały udział w gospodarce Algierii. Chociaż Francja dba o szerzenie języka francuskiego w Algierii (szkoły podstawowe, uczelnie wyższe), to Francuzi niechętnie zakładają w tym arabskim kraju własne przedsiębiorstwa. W jednym z pierwszych wywiadów algierski prezydent Bouteflik stwierdził, że chociaż Algieria robi wiele dla szerzenia języka francuskiego w kraju, Francja nie robi nic dla Algierczyków.

SAYARA, VOITURE, A MOŻE TOMOBILE

Po uzyskaniu niepodległości język arabski został uznany za język oficjalny. Jego statut został określony w Konstytucji Algierskiej. Mimo to pozycja języka francuskiego jest tu olbrzymia. Posługuje się nim około 8 milionów osób. Nie dziwi więc obecność języka francuskiego w szkolnictwie podstawowym, średnim i wyższym, a także w wielu instytucjach administracji publicznej.

Ponieważ język francuski był i jest obecny w wielu sektorach życia oficjalnie używany język arabski nie jest językiem czystym. Algierczycy chętnie mieszają oba języki. Zamiast mówić po arabsku mekteb, tawila, sayara, na określenie biura (bureau), stołu (table), samochodu (voiture) Algierczycy mówią [biro], [tabla], [tomobil].

ALBERT CAMUS OBCY WŚRÓD SWOICH

Literatura algierska jest silnie naznaczona wpływami kultury i języka francuskiego. Wielu wykształconych Algierczyków pisało i pisze swe książki właśnie po francusku. Pierwsze traktaty powstawały już w XIX wieku De la justice en Algerie autorstwa Abdallah Mahomed i L' insurection en Algerie, ses causes, les moyens de retablir la securite d' autrefois napisany przez Mahomeda Tounsi Amed . Pierwsza zaś powieść w języku francuskim Ben Cherif Mahomed Ahmed, Ben Ahmed, Mustapha, Goumier, doczekała się publikacji w 1920 roku.

Do pisarzy francuskojęzycznych, a może francuskich należy zaliczyć Alberta Camus. Urodzony w 1913 roku był potomkiem pierwszych Francuzów przybyłych na teren Algierii zaraz po kolonizacji. Należał do tak zwanych dzieci ?Pieds Noirs?. Albert Camus, w swych powieściach i traktatach protestował przeciw nierówności traktowania muzułmanów z Afryki Północnej i wynaturzonemu obrazowi ?Pieds Noirs?.

Literatura algierska została rozsławiona w świecie przez współczesnych pisarzy piszących po francusku takich jak: Kateb Yacine, Mohammed Dib, Assia Djebar, Rachid Mimouni albo Yasmina Khadra. Do nieco mniej znanych pisarzy tworzących po francusku należy zaliczyć Rachid Boudjedra, Hamid Skif, Le?la Marouane, Amin Zaoui, Anouar Benmalek. Takie problemy jak ucieczka, problemy kobiet w społeczeństwie muzułmański, pozycja kobiety w rodzinie, religia, wreszcie miłość są często powtarzającymi się tematami literackimi. 

RAI - MUZYKA DUSZ

Najbardziej znanym rodzajem muzyki ludowej, który powstał w Oranie w Algierii jest Rai. Chociaż historia jej sięga lat 30 XX wieku dzisiaj jej ludowość miesza się ona ze współczesnymi gatunkami takimi jak: rock, soul, funk czy reggae. Piosenki Rai poruszają głównie problemy społeczne. Słowo Rai znaczy bowiem po arabsku zdanie. Rai jest najpopularniejszy w Algierii, Maroku i Tunezji. Wielu Algierczyków popularyzuje ją również we Francji Do najbardziej znanych wykonawców tej muzyki należą: Cheikhad Remitti, Khaled, Rachid Taha i Faudel. Jeśli chcecie jej posłuchać to kliknijcie http://www.youtube.com/watch?v=wMtDwK02FKI

A MOŻE ZAMIAST MAKARONU KASZA KUSKUS?

Do najbardziej znanych potraw kuchni arabskiej, a dokładnie krajów Maghrebu (północno-zachodnia Afryka) należą potrawy na bazie kaszy kuskus. Wytwarzana jest z pszenicy twardej i łączy w sobie cechy kaszy i makaronu. Tradycyjnie kuskus je się z baraniną , cieciorką i mieszaniną warzyw. We Francji bardzo popularna jest potrawa Taboulet: mieszanina kaszy kuskus z liśćmi mięty, pietruszką, pomidorami i dużą ilością oliwy, a także cytryną.

Więcej przepisów i informacji znajdziecie na stronach:

• http://www.la-cuisine-marocaine.com/recettes-cuisine-algerienne
• http://kuchnia-afrykanska.wieszjak.pl/kuchnia-algierska