Fontainebleau

Zespół pałacowo-parkowy wpisany w 1981 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Fontainebleau to niezwykła rezydencja francuskich monarchów zachwycająca do dziś swoim architektonicznym pięknem i rozmachem.

W Fontainebleau mieście położonym w regionie Ile-de-France, w departamencie Sekwana i Marna, 60 km na południowy wschód od Paryża znajduje się jeden z okazalszych zespołów pałacowo-parkowych, dawna rezydencja królewska, wpisany w 1981 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Jego najstarsze pozostałości pochodzą z XII, ostatnie prace przeprowadzono na terenie kompleksu w XIX wieku. Pałac był ulubionym miejscem zamieszkania wielu władców francuskich. Szczególnie obiekt ten przypadł do gustu Franciszkowi I, również ostatni z mieszkających w nim władców Napoleon III często i chętnie w pałacu przebywał. Na przestrzeni wieków każdy z mieszkających tu monarchów zaznaczał swoją obecność czy to w architekturze czy też historii pałacu. W pałacu więc można odnaleźć elementy stylu średniowiecznego, renesansu i klasycznego. Zarówno w architekturze zewnętrznej jak i stylistyce wnętrz odnajdujemy zarówno wpływy włoskiej sztuki jak i estetyki francuskiej. Siedemsetletnia historia tego niezwykłego pałacu odzwierciedla historię francuskich władców jego mieszkańców. Nie dziwi więc, że Napoleon nazywał pałac w Fontainebleau prawdziwym domem francuskich monarchów. Zachwycające wnętrza pałacu z zachowanym oryginalnym umeblowaniem i dekoracjami z XVII, XVIII i XIX wieku nie pozostawiają nikogo obojętnym. Od szeregu lat pałac pełni funkcję muzeum.

Ogrody pałacu w Fontainebleau

Ogrody w Fontainebleau to kompleks składający się z ogrodu parterowego, ogrodu angielskiego i ogrodu Diany.

Ogród parterowy

Na południe od pałacu rozciąga się imponujący parterowy ogród zaprojektowany przez Le Notr? a. Jest on przykładem zastosowania francuskiej stylistyki w architekturze zieleni. Przekształcony w latach 1660 ? 1664 , w swojej początkowej formie składał się głównie z dekoracyjnych bukszpanów, które ozdabiały insygnia panującego wówczas Ludwika XIV i Marię Teresę Habsburską. W takiej formie przerwał do XVIII wieku. Za panowania Napoleona I na tarasach otaczających ogród zostały posadzone lipy. Z ogrodu parterowego rozciąga się widok na część pałacu z jego Złotymi Wrotami, podwórcem zbudowanym częściowo z cegły i gresu, sali balowej z wielkimi szklanymi otworami, kaplicą Świętego Saturnina i wrotami Delfiny zwieńczonymi kopułą. W XVII wieku główny zbiornik wodny pałacu zastąpił poprzedni z fontannami tworzącymi konstrukcję przypominającą skałę.

Poniżej głównego basenu, trochę na wschód znajduje się zbiornik Kaskad z rzezbą z brązu w jego centralnej części przedstawiającą orła broniącego swojej zdobyczy. Dalej rozciąga się 80 hektarowy park powstały między 1606 a 1609 rokiem z inicjatywy Henryka IV przez który przepływa 1200 metrowy kanał.

Ogród angielski

Swój obecny kształt ogród angielski osiągnął w 1812 roku. Wcześniej jego miejsce poprzedzały inne ogrody między innymi ogród piniowy Franciszka I. W czasie rewolucji francuskiej ogród uległ zniszczeniu. Napoleon I postanowił go odnowić dostosowując jego kształt i charakter do architektury pałacu. Projektem ogrodu stworzonego na podobieństwo angielskich przestrzeni zielonych (stąd też jego nazwa) zajął się Maximilien Joseph Hurtault.

Sztuczna rzeka, sinusoidalne aleje, różnorodność roślin i drzewostanu, rzezby umieszczone w licznych częściach ogrodu najlepiej oddają angielski charakter tego miejsca. Drzewa, które dziś możemy podziwiać pochodzą w większości z czasów Napoleona. W głębi ogrodu znajduje się mały zbiornik wodny ze słynną fontanną Pięknej Wody, od której pochodzi nazwa pałacu.

Ogród Diany

Powstały za panowania Franciszka I ogród Diany był wielokrotnie przekształcany za czasów Katarzyny Medycejskiej, Henryka IV i Ludwika XIV. Obecny jego kształt to zasługa Napoleona i Ludwika Filipa, którzy nadali mu formę krajobrazową.

Główną ozdobę ogrodu stanowi fontanna Diany. Została wybudowana z inicjatywy Francini w 1603 roku. Pozbawiona części ze swoich ozdób z brązu w okresie Rewolucji Francuskiej, została częściowo odnowiona przez Napoleona I w 1813 roku. Swój pierwotny wygląd zyskała w 1964 roku. Rzezba antycznej Diany projektu Marly, którą można obecnie podziwiać, pochodzi z 1964 roku. Zastąpiła ona w 1813 roku inną autorstwa Berthelemy Prieur (można ją oglądać w galerii Jeleni). Inne rzezby psów i głowy jeleni są autorstwa rzeźbiarza Pierre Biard (1603).