Mauretania

Mauretania to państwo położone w zachodniej części Sahary niedaleko Algierii, Senegalu i Mali. W tym afrykańskim państwie panuje klimat zwrotnikowy suchy. Opady zdarzają się rzadko i panuje bardzo wysoka temperatura przez cały rok. Chociaż Mauretania ma dostęp do Oceanu Atlantyckiego, a wdłuż jednej z jej granic przepływa rzeka Senegal, to większość powierzchni kraju zajmuje pustynia Sahara.

Pomocna dłoń o długich palcach

Mimo tego, że na terenie Mauretanii są naturalne złoża rud żelaza, miedzi, gipsu, złota wreszcie ropy naftowej większość mieszkańców tego kraju zajmuje się rolnictwem (proso, sorgo, ryż, kukurydza). Gdy w Mauretanii uznano za możliwe wydobywanie ropy z jej podmorskich złóż natychmiast włączono ją w 2006 roku do grupy państw eksportujących ropę naftową. Naftowe złoża pozwalają na wydobycie 27 mln baryłek ropy rocznie. Niewielki dochód przynosi Mauretanii również eksport ryb i złota. Bez pomocy zagranicznej w szczególności Francji, Mauretania nie mogłaby istnieć.

Do miasta po wodę

Około 40% mieszkańców Mauretanii stanowi ludność biała pochodzenia arabsko-berberskiego zwana Maurami lub Beydami. 30% to plemiona murzyńskie (Tukulerzy, Wolfowie, Fulanie, Soninke), które zajmują głównie okolice rzeki Senegal. Wreszcie ostatnie 30 % mieszkańców Mauretanii stanowi inna jeszcze grupa etniczna Haratynów. Susza, która największe straty przyniosła w latach 70 i 80 spowodowała masową migrację ludności koczowniczej do miast Mauretanii. W miastach żyje około 39% społeczeństwa, z rolnictwa utrzymuje się 60 %  mieszkańców.

Europejskie przyczółki

Tereny obecnej Mauretanii w epoce średniowiecza zamieszkiwały plemiona Bafour to znaczy przodkowie czarnej ludności tego kraju. Do nich dołączyły także koczownicze plemiona Berberów. Między XI a XII wiekiem Mauretania stała się podległa sułtanowi Maroka. W XV wieku Portugalczycy, następnie Holendrzy, Brytyjczycy i Francuzi utworzyli nad morzem miejsca, w których gromadzili, a następnie, z których wywozili dobra z afrykańskich krajów. Dość długo wszystkie te państwa walczyły o dominację w tym regionie. W 1903 roku Mauretania stała się kolonią francuską, w 1960 roku uzyskała niepodległość.

Ulepię sobie dom

Badania archeologiczne terenów Mauretanii dowiodły, że ważnym miastem w okresie średniowiecza była Walata. Tam odbywał się główny handel na szlaku karawanowym, jak również funkcjonowała wyższa szkoła islamiczna i liczne biblioteki. Dzisiaj ważnym ośrodkiem Mauretanii jest stolica Nowakszut, na którą składają się stara arabska dzielnica zbudowana z glinianych domków i nowsza z budynkami administracji państwowej i willami. W pozostałej części kraju ludność żyje głównie w oazach. W jednej z najbardziej znanych oaz Szinkiti rokrocznie organizowane są uroczystości religijne, które przyciągają koczowniczą ludność niemalże z całego kraju. Jak jednak można się domyśleć Mauretania mało atrakcyjna turystycznie nie przyciąga zbyt wielu odwiedzających. Rocznie do kraju przyjeżdża 20 tysięcy gości z zagranicy.

Pod osłoną słońca

Mimo w miarę stabilnej sytuacji politycznej i gospodarczej należy unikać podróżowania po terenach północno-wschodnich Mauretanii, to jest do obszarów graniczących z Algerią. Można stać się wtedy ofiarą napadów rabunkowych czy terrorsytycznych działań. Z powodu kiepskiego stanu technicznego wypożyczanych samochodów, braku oświetlenia ulic i zle rozwiniętej sieci noclegowej (hotele) lepiej jest podróżować w ciągu dnia. Dobrze funkcjonuje w Mauretanii sieć połączeń minibusami i dużymi taksówkami. Z uwagi na utrudnione dojazdy do małych miejscowości szczególnie w porze deszczowej watro zastanowić się również nad podróżowaniem samochodami terenowymi.

Gdy zechcesz się pomodlić

W Mauretanii, która jest krajem muzułmańskim należy przestrzegać obyczajów krajów islamskich. Niemuzułmanie mają na przykład zakaz wchodzenia do meczetów. Nie można fotografować się w miejscach publicznych, czy ubierać się zbyt swobodnie (dotyczy to głównie kobiet). W okresie ramadanu zle widziane jest picie, jedzenie i palenie w miejscach publicznych, a także podróżowanie po kraju. Nie zaleca się również podróżowania w czasie muzułmańskiego postu.

Jedyna taka kuchnia

Lata kolonizacji nie wpłynęły szczególnie na zmianę przyzwyczajeń kulinarnych mieszkańców Mauretanii. Tak jak kiedyś w kuchni dominuje kultura Berberów i islamu. W Mauretanii bardzo wyraznie wyczuwa się smaki Czarnej Afryki i krajów arabskich. Jest tu więc miejsce dla kaszy kuskus, domowej roboty, podawanej często z mięsem wielbłąda. Wszystko razem serwowane jest z bardzo ostrym sosem (należy jednak pamietać o umiarkowanym dodawniu tego bardzo ostrego sosu do potraw) zwanym w Senegalu mafe. Inna tradycyjna potrawa mauretańska nazywana meszui to opiekane nad ogniskiem mięso z kozy lub jagnięcia podawane z ryżem i daktylami, a także herbatą. Herbata, która jest tu wyjątkowo dobra, to jeden z niewielu napojów pitych w dużych ilościach. Z powodu ostro przestrzeganych reguł religii muzułmańskiej nie podaje się w Mauretanii alkoholu.

Więcej o kuchni Mauretanii znajdziecie na:
http://www.recettes-cuisine-afrique.info/?+-Mauritanie-+