Czad

Czad, a właściwie Republika Czadu znajduje się w Afryce centralnej, między Libią, Nigerią, Nigrem, a Sudanem. Jego usytuowanie między czarną Afryką, a Afryką Północną czyni z Czadu państwo o sporej wadze strategicznej.

Na kłopoty tylko Francuzi

Obecny kształt Czadu to wynik porozumienia między państwami kolonizatorami: Francją, Anglią i Niemcami zawarty w 1880 roku. Państwo Czad posiada jednak bogatą historię o czym świadczy odkrycie w Czadzie najstarszych śladów obecności ludzkiej. Uważany za państwo pod protektoratem francuskim od 1900 roku, Czad stał się oficjalną kolonią francuską w 1920 roku. W 1960 roku uzyskał niepodległość. Niestety ludność muzułmańska północnego Czadu wszczęła rewoltę co zmusiło rząd francuski w 1968 roku do interwencji. Kolejni prezydenci nie zdobywali władzy pokojowo. W 1981 roku Czad opuściły libijskie wojska (nie doszło do połączenia Libii z Czadem). Gdy rok pózniej prezydent Czadu Hssene Habre postanowił rozpocząć inwazję na Libię zwrócił się o zbrojną pomoc do Francji. Dobry okres rozpoczęły w 1990 roku rządy prezydenta Idrissa Deby?ego (lidera partyzantów z północy. Za jego kadencji została zakończona wojna domowa trwająca 30 lat, doszło do porozumienia między Libia a Czadem na korzyść tego ostatniego, została uchwalona i zaakceptowana w referendum w 1996 roku demokratyczna konstytucja. Chociaż w 1998 roku Deby ponownie wygrał wybory Czad znalazł się w trudnej sytuacji. Na północy Czadu doszło do buntów, a  żołnierze Czadu ponieśli straty w wojnie w Kongu.

Zielona gruszka środkowej Afryki

Kuchnia w Czadzie to zlepek wpływu różnych kultur. Można tu spotkać potrawy z czarnej Afryki i krajów arabskich. Największy jednak udział ma tu kuchnia arabska z jej mięsnymi potrawami, gotowanymi jarzynami, awokado , daktylami i melonami. Mięso i jarzyny podawane są najczęściej z frytkami i kaszą kuskus. W zachodniej części Czadu, tam gdzie już niedaleko do jeziora Czad przyrządza się potrawy z ryb gotowanych lub grillowanych.

Kto ulepi błotnego bałwana?

Na północy Czadu panuje klimat zwrotnikowy, kontynentalny, gorący i suchy. W ciągu dnia temperatura powietrza osiąga nawet 50 stopni. W strefie Sahelu zdarzają się opady. Na południu Czadu pora deszczowa trwa 7 miesięcy od maja do października. Nie są to w żadnym wypadku łagodne opady. Deszcz może przeradzać się tu w gwałtowne ulewy.

Zanim wyfrunie pisklę z gniazda

W Czadzie do dobrego tonu należy okazywanie szacunku starszym, zachowania skromne i powściągliwe. Tego właśnie są uczone dzieci od małego głownie przez matki i najbliższych krewnych. Bardzo ważnym elementem wychowania jest najpierw uspołecznianie w obrębie rodziny, a następnie w grupie etnicznej.

Poligamia jest społecznie akceptowalna zarówno wśród ludu Sara jak i muzułmanów.

Mimo panującej w Czadzie biedy można tu wyodrębnić kilka klas społecznych: zamożni handlowcy, właściciele ziemscy, politycy, wreszcie najliczniejsza grupa wieśniaków i rolników.

Bóg, Mahomet i  papuga w równym stają rzędzie

W Czadzie występują dwie główne religie islam (na północy i wschodzie) i chrześcijaństwo (na południu). Duża część populacji to wyznawcy kultu animistycznego i wiary tradycyjnej. Mimo deklarowanej przynależności religijnej wielu chrześcijan i muzułmanów oddaje się pradawnym obrzędom religijnym.

Wieża Babel

W Czadzie można usłyszeć wiele języków (żyje tu i mieszka około 200 różnych grup etnicznych). Do najpopularniejszych należą te z grup: nilo-saharyjskich i afroazjatyckich. Mieszkańcy Czadu posługują się również językami arabskim i francuskim (przede wszystkim w edukacji i administracji).