Carcasonne

Począwszy od okresu przedromańskiego, na wzgórzach, na których obecnie znajduje się miasto Carcasonne wznosiła się osada otoczona murami obronnymi. W swej obecnej formie miasto zachwyca systemem obwarowań powstałym w śreniowieczu, katedrą i zamkiem. Gdy w XIX wieku Viollet-le Duc postanowił odrestaurować Carcasonne nie przypuszczał, że dzięki swej pracy stworzy podwaliny współczesnej konserwacji zabytków. Przy wpisywaniu w 1997 roku Carcasonne na listę dziedzictwa kulturowego Unesco to właśnie okazało się najważniejszym kryterium.

Historyczna część Carcasonne, miasta usytuowanego na południowym zachodzie Francji jest najlepszym przykładem obronnej osady średniowiecznej. Masywne mury warowne zostały wzniesione na pozostałościach starożytnych murów. Obecny, doskonały stan fortyfikacje zawdzięczają pracom renowacyjnym dokonanym w XIX wieku przez konserwatora Viollet-le-Duc.

W okresie przedromańskim, na terenie obecnego miasta Carcasonne istniała osada otoczona murami warownymi. Ich budowa przypadła na VI wiek p.n.e. W 27 roku p.n.e.ta aglomeracja zwana Carcaso Volcarum Tectosagum stała się kolonią łacińską Lulia Carcaso. W okresie niepokoju to jest w III i na początku IV wieku naszej ery, miasto otoczono murem długości 1200 metrów. Fortyfikacja składała się z dwóch pasów murów obronnych, jak również z trzeciego trzy kilometrowego ciągu murów obronnych otaczających zamek. Dwie trzecie śreniowiecznych fortyfikacji przebiegały w miejscu starych, romańskich umocnień. Mury były budowane z cegły i kamieni. Do miasta prowadziły dwa wejścia: od wschodu brama Narbonnaise, a od zachodu brama Aude.

Carcasonne stało się własnością Wizygotów w V wieku i przez długi czas opierało się dominacji Franków. Od 724 do 759 roku miasto przeszło pod panowanie Arabów. Za czasów Wizygotów Carcasonne stanowiło ważnym ośrodek chrześcijański. W 1096 roku w mieście powstała katedra prawdopodobnie w miejscu romańskiej świątyni.

Zamek książęcy z XII wieku, wybudowany w części zachodniej romańskich obwarowań został otoczony przez mury warowne w 1226 roku. Pod koniec XIII wieku Carcasonne zyskało swój śreniowieczny kształt miasta fortecy. Powstanie mieszkańców miasta w 1262 roku skłoniło króla do wyrzucenia większości mieszkańców z Carcasonne i umieszczenia ich po drugiej stronie rzeki. W 1347 roku ta nowa cześć miasta zyskała własne mury obronne.

Główna część katedry poświęcona świętemu Nazarowi i Celeście składa się z nawy głównej z sześcioma bocznymi kapliczkami. Zwieńczeniem Katedry jest kołyskowe sklepienie podzielone między dwie nawy tej samej wysokości. Ołtarz romański został zamieniony w XIII wieku przez imponujących rozmiarów wielką gotycka konstrukcję z sześciokątną absydą. Takie rozwiązanie zostało zaczerpnięte z gotyckich katedr z północnych rejonów Francji gdzie szczególną wagę przypisywano ołtarzom. Bryła katedry zdaje się pozbawiona konstrukcji wspierających, bo wszelkie umocnienia znajdowały się wewnątrz budynku. Niezwykłymi ozdobami katedry są liczne rzezby, a także witraże z końca XIII, początku XIV i XVI wieku.